Selim İleri, Radikal Kitap'taki köşesinde "Aile Çay Bahçesi" ile ilgili okuma notlarını paylaştı. Ben de o notları Fil Uçuşu'nda paylaşıyorum. İşte Selim İleri'nin kaleminden "Aile Çay Bahçesi".
Gün günden dostluğum pekişiyor kitaplarla, eski kitaplar, yeni kitaplar, günlerim onlarla geçiyor. Gözlerim eskiye oranla daha çok yoruluyor ama, okumak ruh sağlığımı koruyor. Hatta yalnızca okumak şifalı geliyor…
Yekta Kopan’ın Aile Çay Bahçesi’ni (Can Yayınları) bir solukta okudum. Yekta Kopan baştan beri edebiyatın içinde kalmayı yeğledi; 2001’de Aşk Mutfağından Yalnızlık Tarifleri’ni okumuştum, yeniliğe enikonu açık ama zorlamalardan uzak bir öykücüyü o günlerde tanıdım.
Aile Çay Bahçesi yine yeniliklere açık Yekta Kopan’ı belgeliyor. Bununla birlikte gelenekle büsbütün bağını koparmamış, dilde, anlatımda alabildiğine özenli bir yazarın verimi.
Gelenekle bağı derken, bu yakıcı romanın geçmişteki kardeşlerini düşündüm. Aile Çay Bahçesi hazin bir kıskançlığın romanı. Galiba her ailede yaşanan, gelgelelim dışa vurulmayan, konuşulmayan, tartışılmayan bir kıskançlık. Bu açıdan tek akrabası da galiba Kıskanmak.
Nahid Sırrı da Kıskanmak’ta aile içi adlandırılmamış kayırmacılığın çok yaralayıcı sonuçlarını irdeler. Aile Çay Bahçesi yıllar sonra, bugünün dünyasında aynı izleği yalın bir başarıyla gözler önüne seriyor. Romanın başkişisi Müzeyyen bellekte uzun yıllar yaşayacak...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder